در اوایل دهه 1340، مجله آسیای جوان گزارشی منتشر کرد که به بررسی وضعیت تولید هروئین در ایران و نحوه شکلگیری لابراتورها اختصاص داشت. طبق این گزارش، در سال 1342، حدود 32 لابراتور در نقاط مختلف کشور فعالیت میکردند. مواد اولیه این مراکز عمدتاً از تریاکهای قاچاق شده از ترکیه و افغانستان تأمین میشد که بهطور پنهانی وارد ایران میشد و سپس به شکل هروئین در بازارهای داخلی و خارجی توزیع میگردید.
مدیریت اکثر این لابراتورها به دست داروسازان و شیمیدانان بود که با استفاده از تجهیزات خاص، مقادیر کمی هروئین را از تریاکهای موجود استخراج میکردند. این مراکز معمولاً در روستاها و شهرهای نزدیک به مرز قرار داشتند، چرا که قاچاقچیان میدانستند حمل تریاک به داخل کشور خطر دستگیری را افزایش میدهد و ترجیح میدادند که تریاک را بلافاصله بعد از عبور از مرز به هروئین تبدیل کنند.
گزارش همچنین به تاریخچه تولید هروئین در ایران اشاره میکند و میگوید پیش از تاسیس این لابراتورهای مجهز، هروئین از خارج وارد و بهسختی توزیع میشد. نخستین تلاشهای برای تولید داخلی به دکتر “مصطفوی” نسبت داده شده و پس از او، دیگران نیز در این راستا اقدام کردند. در نهایت، مجله بر این نکته تأکید دارد که جذابیت مالی این تجارت، سال به سال باعث افزایش تعداد لابراتورها شده است.
