به گزارش خبردونی، طبق اطلاعات دریافتی از عصرایران، در اواخر قرن نوزدهم، توماس ادیسون یکی از اختراعات کمتر شناختهشده خود، یعنی دوربین فیلمبرداری را به ثبت رسانید. این دوربین که «کینتوگراف» نام داشت، به همراه دستگاه نمایش آن، کینتوسکوپ، در اوایل دهه ۱۸۹۰ چندین بار به نمایش گذاشته شد. ساخت این دوربین بر اساس اکتشافات پیشگامان عکاسی مانند ژوزف نیسفور نیپس و لوئی داگر در فرانسه بود.
اولین تلاشها برای ثبت حرکت به دهه ۱۸۷۰ بازمیگردد. ادوارد مویبریج در سالهای ۱۸۷۷ و ۱۸۷۸ با حمایت لیلند استنفورد، فرماندار کالیفرنیا، آزمایشهای مشهوری درباره حرکت حیوانات انجام داد. او یک سیستم نوآورانه طراحی کرد که شامل ۲۴ دوربین متصل به سیمهایی در طول یک پیست اسبدوانی بود. با لمس هر سیم توسط اسب، شاتر یکی از دوربینها فعال میشد و نتایج به شکل تصاویری متحرک قابل مشاهده بود.
در ادامه، این پیشرفتها الهامبخش اتین ژول ماره، دانشمند فرانسوی، در سال ۱۸۸۲ شد که دوربینی چرخشی مانند تفنگ طراحی کرد. این دوربین امکان ثبت تصاویر با سرعت بالا را فراهم میکرد و تحلیل حرکات را تسهیل مینمود.
در این زمان، روند فناوری به سمت استفاده از فیلم پیوسته متمایل شد. در حالی که مدلهای اولیه از عکسهای فردی استفاده میکردند، کینتوگراف و کینتوسکوپ ادیسون از فیلم سلولوئید، که در سال ۱۸۸۹ توسط جورج ایستمن در شرکت ایستمن کداک توسعه یافته بود، بهره میبردند. این نوآوری امکان نمایش و ثبت تصاویر متحرک بهطور روانتر را فراهم کرد.
در فوریه ۱۸۹۳، ادیسون استودیویی کوچک برای فیلمسازی طراحی کرد که قابلیت چرخش داشت تا بهترین نور خورشید را به دست آورد. نخستین نمایشهای فیلمهای او در ماه مه ۱۸۹۳ برگزار شد، فیلمهایی که در آن سه نفر از کارگرانش نقش آهنگران را ایفا میکردند و در این دوره، کینتوگراف همچنان به عنوان دوربین فیلمبرداری اصلی عمل میکرد.**تاریخچه پیدایش سینما: از کینتوسکوپ تا سینماتوگراف**
کینتوسکوپ، دستگاهی بود که امکان تماشای فیلمهای متحرک را از طریق یک چشمی فراهم میکرد. در سال ۱۸۹۵، برادران لومیر، لوئی و اوگوست، با استفاده از ایدههای مشابه، اما با تغییر رویکرد، دستگاه سینماتوگراف را معرفی کردند که نه تنها قابلیت فیلمبرداری داشت، بلکه قادر بود فیلمها را به طور عمومی برای جمعیت زیادی نمایش دهد. این ویژگی سینماتوگراف را به نقطه عطفی در تجربه جمعی از تصاویر متحرک تبدیل کرد.
اواخر دهه ۱۸۹۰ شاهد افزایش رقابت در صنعت فیلمسازی بود. در سال ۱۸۹۸، توماس ادیسون به شرکت امریکن موتوسکوپ اند بایوگراف به دلیل نقض حق ثبت اختراع کینتوگراف او شکایت کرد. طراحی این دستگاه به ویلیام کندی لوری دیکسون، دستیار ادیسون سپرده شده بود، که بعدها به تأسیس بایوگراف کمک کرد.
در سال ۱۹۰۲، دادگاه تجدید نظر ایالات متحده به این نتیجه رسید که هرچند ادیسون کینتوگراف را ثبت کرده است، حقوق انحصاری او تنها به مکانیزم چرخدندهای آن محدود میشود و شامل کل مفهوم دوربین فیلمبرداری نیست. این حکم نقطه عطفی در تفکیک ایده و اجرا در فناوری سینما به شمار میرود.
در سال ۱۹۰۹، ادیسون و شرکت بایوگراف به همراه دیگر فیلمسازان، شرکت پتنتهای تصاویر متحرک را تأسیس کردند تا کنترل حق ثبت اختراعها را در دست بگیرند و انحصاری در صنعت فیلمسازی ایجاد کنند. اما این ساختار انحصاری با دخالت دادگاهها تضعیف شده و در سال ۱۹۱۷ دیوان عالی ایالات متحده آن را منحل کرد. در همان سال، ادیسون نیز به تدریج از صنعت فیلمسازی کنار رفت.
در نهایت، تاریخ شکلگیری سینما نشاندهنده یک روند تدریجی و چندمرحلهای است که از تلاشهای ادوارد مویبریج در دهه ۱۸۷۰ آغاز شده و با توسعه فیلم سلولوئید و ساخت کینتوگراف و کینتوسکوپ در اوایل دهه ۱۸۹۰ پیشرفت کرد. سینماتوگراف برادران لومیر در سال ۱۸۹۵ این فناوری را به سطح یک رسانه عمومی و جهانی ارتقا داد.
