به گزارش خبرگزاریها، خاندان زردوز به عنوان نماد برجسته بافت لباسهای رسمی در ایران پیش از انقلاب شناخته میشود. این خانواده، در تاریخچه خود لباسهای خاصی برای وزرا، سفرای کبیر، استانداران، و دیگر مقامات کشور تهیه کردهاند. دقت در دوخت این لباسها به حدی است که گاهی زمان تحویل آنها به سه ماه میرسید و کارگاه آنها در تهران به مشهورترین مرکز ملیلهدوزی تبدیل شده بود.
تاریخچه این هنر به دوران ناصرالدینشاه قاجار بازمیگردد، جایی که علیاکبر زردوز بنیانگذار این مرکز، زردوزی را آغاز کرد. او را پس از خود پسرانش همچون عبدالرحیم و اکبر زردوز ادامهدهندگان این رشته قرار دادند. در اردیبهشت ۱۳۵۷، اکبر زردوز به عنوان آخرین وارث این میراث شناخته میشد و کارگاهی با حدود ۲۰۰ کارگر را اداره میکرد که در آن لباسهای خاص مقامات و مشتریان ویژه تولید میشد. او کارگران خود را «سرآمد ملیلهدوزان جهان» لقب میداد.
فرآیند کار در این کارگاه مستلزم دقت و تلاش بسیار بود. ابتدا نقاشیهای طرح بر روی مقوا طراحی میشد و سپس روی پارچه منتقل میشد. ملیلهها با نخی محکم بههمدوخته میشدند و این پروسه ساعاتی طول میکشید. با این حال، اکبر زردوز در سالهای اخیر به مشکلات این حرفه اشاره کرده و از عدم حمایت سازمانی و نداشتن زیرساختهای مناسب ابراز نارضایتی کرده بود. مشکلاتی مانند گرانی دستمزد و وابستگی به مواد اولیه وارداتی به بروز بحران در این حرفه کمک کرده است. او نگران بود که این هنر کهن به سمت فراموشی پیش میرود و آخرین لحظاتش را در “جامههای فاخر” سپری میکند.
