در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۷، ایالات متحده اقدام به انفجار یک سلاح هستهای با قدرت ۱.۷ کیلوتن در تونل زیرزمینی واقع در سایت آزمایش هستهای نوادا (NTS) کرد. این آزمایش با نام «رِینیِر» شناخته میشود و اولین انفجار هستهای کاملاً محصور شده در زیر زمین به شمار میرود که هیچ گونه آلودگی رادیواکتیوی از خود بر جای نگذاشت. سلاح مورد استفاده در این آزمایش، کلاهک جنگی اصلاحشده W-۲۵ بود که وزن آن ۲۱۸ پوند (حدود ۹۹ کیلوگرم) و ابعاد آن ۲۵.۷ اینچ در ۱۷.۴ اینچ بودند.
آزمایش «رِینیِر» بخشی از مجموعهای شامل ۲۹ آزمایش هستهای و ایمنی مرتبط بود که تحت عنوان «عملیات پلامباب» انجام شد. این عملیات از ۲۸ مه تا ۷ اکتبر ۱۹۵۷ در سایت نوادا برگزار گردید.
داستان ساخت سلاحهای هستهای ایالات متحده به دسامبر ۱۹۴۱ بازمیگردد، زمانی که رئیسجمهور فرانکلین روزولت با تخصیص ۲ میلیارد دلار برای پروژهای به نام «پروژه منهتن» موافقت کرد. نخستین آزمایش هستهای در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵ در نیومکزیکو صورت گرفت و پس از آن، ایالات متحده بمبهای اتمی را بر روی هیروشیما و ناگازاکی در سال ۱۹۴۵ استفاده کرد. این حملات به مرگ حدود ۲۰۰ هزار نفر انجامید و ژاپن را به تسلیم واداشت.
«عملیات پلامباب» در زمان رقابتهای تسلیحاتی دوران جنگ سرد بین ایالات متحده و شوروی انجام شد. در سال ۱۹۶۳، ایالات متحده پیمانی را امضا کرد که آزمایشهای هستهای در جو، زیر آب و فضا را ممنوع میکرد. از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۹۲، مجموعاً ۹۲۸ آزمایش در سایت نوادا انجام شد و پس از آن، در سال ۱۹۹۶، ایالات متحده پیمان جامع منع آزمایشهای هستهای را که به ممنوعیت تمامی انفجارهای هستهای در هر محیطی میپرداخت، امضا کرد.
