به گزارش خبرگزاری‌های معتبر، در تاریخ ۱۱ مهر ۱۳۵۳، روزنامه اطلاعات به بررسی وضعیت نخستین افسران زن پلیس در خیابان‌های پرشمار تهران پرداخت. این زنان که پس از دو سال خدمات در بخش راهنمایی و رانندگی مشغول به کار شدند، از چالش‌های خود در یک محیط نظامی و نگرش جامعه نسبت به خود سخن گفتند. آنان با دشواری‌های اثبات توانایی‌هایشان روبه‌رو بودند و با تفاوت برخورد رانندگان زن و مرد هنگام جریمه مواجه شدند.
در آغاز، افسران زن پلیس نتوانستند توجه عمومی را جلب کنند و بسیاری از مردم تصور می‌کردند که آنها قادر به مقابله با جانیان و متخلفان نیستند. اما اکنون، پس از دو سال تجربه، این افسران با اعتماد به نفس در کنار همتایان مرد خود به خدمت مشغولند.
زندگی این افسران با سایر زنان تفاوت‌های قابل توجهی دارد. کار در یک محیط نظامی و در تعامل با قانون‌شکنان نیازمند روحیه‌ای متفاوت است. آنها به این پرسش پاسخ می‌دهند که آیا حوزه پلیس باعث تغییر روحیات زنانه آنها شده است. در پاسخ، این افسران اظهار می‌کنند که علیرغم جدیت در کار، در محیط خانگی خود را به عنوان یک زن می‌شناسند و بر این باورند که به دلیل شغل‌شان، منظم‌تر و دقیق‌تر از دیگر زنان هستند.
**انگیزه‌ها**
یکی از این افسران، ستوان دوم میرزاعلیان، توضیح می‌دهد که انتخاب شغل پلیسی برای او و همکارانش به دلیل پیشرفت‌های جهانی زنان و افزایش مشارکت آنها در رشته‌های مختلف بوده است. او بر این باور است که پوشیدن لباس پلیس به زنان این توانایی را می‌دهد که الگوی تغییر برای دیگران شوند.
او درباره احساسات خود در حین مدیریت یک صحنه تصادف می‌گوید که احترام و اطاعت مردان از او، احساس غرور و افتخار عمیقی به او می‌دهد. این احساسات متأسفانه بازتابی از تاریخچه محرومیت‌های زنان ایرانی است، اما آموزش‌های زیادی که این افسران دیده‌اند، به آنها کمک کرده که با متانت و ادب با مردم برخورد کنند.
**رویدادهای اولیه در دانشکده**
ستوان میرزاعلیان به یاد می‌آورد که ورود به دانشکده پلیس در سال ۱۳۴۸ برای تمام دختران آن زمان با هیجان و نگرانی همراه بود. به رغم چالش‌های ابتدایی، تصمیم آنها برای ادامه تحصیل قاطع بود و در مدت کوتاهی توانستند با شرایط جدید سازگار شوند.### حضور فعال زنان در پلیس راهنمایی و رانندگی
روح‌انگیز اسماعیلی، از افسران پلیس راهنمایی و رانندگی، به این امر اشاره می‌کند که همواره از دوران نوجوانی علاقه زیادی به کار با مردم داشته و به همین دلیل به دانشکده افسری پلیس وارد شده است. او بیان کرد که برخی تصور می‌کنند زنان پلیس انعطاف‌ناپذیرند، اما همکاران او در اغلب موارد با رانندگان متخلف نرمش نشان می‌دهند، هرچند که گاهی رانندگان از این انعطاف سوءاستفاده می‌کنند.
منیژه خوشگو، دیگر افسر پلیس، بر اهمیت مهارت زنان در ابراز احساسات تأکید می‌کند و می‌گوید زنان بهتر از مردان می‌دانند چه زمانی باید لبخند زد یا جدی رفتار کرد. ستوان شهین‌لو نیاکان نیز از خواسته‌اش برای روانشناسی مردم و شناخت علل بزهکاری گفت و بیان کرد که ابتدا در زمینه زندان کار کرده، اما به دلیل ناراحتی از شرایط زندانیان به حوزه راهنمایی و رانندگی منتقل شده است.
او تأکید کرد که بسیاری از متخلفان عمدی به بزهکاری نمی‌پردازند و از این رو اگر با آنها مدارا شود، ممکن است دیگر دست به عمل خلاف نزنند. نیاکان همچنین به تفاوت رفتار مردان و زنان در هنگام جریمه اشاره می‌کند و می‌گوید که مردان غالباً با التماس و خواهش برخورد می‌کنند، در حالی که زنان رفتارهای اعتراضی بیشتری از خود نشان می‌دهند.
### مشوق‌های خانواده در انتخاب مسیر
ستوان مهرانوش تکین نیز از علاقه‌اش به نظم و انضباط در خانواده‌اش سخن گفت که او را به دانشکده پلیس سوق داد. ستوان ویولت فریور به تأثیر پدرش در تصمیم‌گیری‌اش برای ورود به دانشکده افسری اشاره کرد و بیان کرد که آغوش باز جامعه نسبت به زنان افسر در حال تغییر است.
او گفت که در گذشته مردم کار زنان پلیس را جدی نمی‌گرفتند، اما با گذر زمان این احساس تغییر کرده و الان دیگر بین افسر زن و مرد تفاوتی قائل نمی‌شوند. ستوان فریور همچنین خاطرنشان کرد که به دلیل جدید بودن حضور زنان در این زمینه، هنوز بسیاری از موارد جدی در تصادفات به عهده همکاران مرد باقی مانده است.
ستوان ربیعی نیز با اشاره به آمار تخلفات، گفت که زنان راننده به مراتب کمتر از مردان مرتکب خلاف می‌شوند، که می‌تواند به لحاظ جزئیات بیشتر و دقت در رانندگی آنها مرتبط باشد. بدین ترتیب، حضور زنان در پلیس راهنمایی و رانندگی تحت تأثیر پیشرفت‌های اجتماعی و فرهنگی قرار گرفته است.**نظرات خانم‌های پلیس درباره مشکلات ترافیکی تهران**
خانم‌های پلیس در خصوص چالش‌های ترافیک در تهران، نظرات خاص و جالبی دارند. ستوان نیاکان یکی از این کارشناسان، به کمبود کشش ترافیکی در تهران اشاره کرده و تأکید می‌کند که این شهر به خیابان‌های وسیع، میدان‌های متعدد، پل‌های هوایی و مهم‌تر از همه، سیستم مترو نیاز دارد. اما به عقیده او، پیش از تمام این اقدامات، نیاز است که مردم، به‌ویژه عابران، با اصول و قوانین راهنمایی و رانندگی آشنا شوند.
به گفته وی، بسیاری از شهروندان با این قوانین نا آشنا هستند و در صورت وقوع تصادف و ترافیک، به‌جای تلاش برای رفع مشکل، منتظر ورود پلیس می‌مانند.
از سوی دیگر، خانم ستوان معروفخوانی با اشاره به رفتار خانم‌ها در حوادث تصادف، عنوان می‌کند که آنان در چنین مواقعی یا به شدت دچار استرس می‌شوند و بر فرمان خودرو گریه می‌کنند، یا ماشین را به حال خود رها کرده و به یکی از مغازه‌های اطراف می‌روند و بدون انجام هیچ تصمیمی به فکر فرو می‌روند. او همچنین می‌افزاید که به طور کلی، آقایان معمولاً رانندگان بهتری هستند و خانم‌ها گاهاً با رانندگی بسیار آهسته، موجب ایجاد ترافیک‌های طولانی می‌شوند.
معروفخوانی از یک حادثه تصادف منجر به فوت در خیابان عباس‌آباد یاد می‌کند که در آن با مشاهده واکنش‌های مردم به جای اهمیت دادن به واقعه، بیشتر به عکس‌العمل او توجه شده است. این موضوع نشان‌دهنده آن است که برخی آقایان هنوز نتوانسته‌اند به درستی باور کنند که یک پلیس زن می‌تواند با شجاعت با چنین حوادثی مواجه شود.
