ناصرالدینشاه قاجار در روز اول رمضان سال ۱۲۸۷ هجری قمری (۳ دی ۱۲۴۹) در خاطرات خود به ناهار در عمارت قصر ناصری اشاره کرد. در این ملاقات تیمورمیرزا اعلام کرد که به سامره نمیرود و تصمیم دارد به شهروان برود. همچنین میرزا علیاکبر کارخانه به طهران رفت و حکیمالممالک و فسوهالممالک به دلیل بیماری حکیم، اجازه سفر به طهران را پیدا کردند.
تیمورمیرزا میوهای به نام موز را از خانه اقبالالدوله آورد که به شکل خوشهای آویزان و ظاهری شبیه بامیا داشت. پس از صرف ناهار، مراسم سلام رسمی برگزار شد که در آن افراد بسیاری در لباسهای رسمی حاضر شدند. در این مراسم، انواع جواهرات و تزیینات به کار رفته بود و سلام به وزیر خارجه وزیر حسن نایبالسلطنه ارسال شد.
نقیبباشی نیز خطبهای در زبانهای عربی و فارسی خواند که احساس خوشحالی را در میان اهل تشیع ایجاد کرد. این مراسم که در نوع خود بینظیر بود، با اشاراتی به خلفای راشدین و مقام امیرالمؤمنین علی (ع) همراه بود.
بعد از سلام، ناصرالدینشاه به زیارت کاظمین رفت و در این محل، با حرم و دیگر زنان آشنا شد و در جریان زیارتها، بیناییهای زیادی به تماشا گذاشته شد. شیخ عیسی نیز زیارتنامهای برای زنان قرائت کرد.
پس از زیارت، ناصرالدینشاه به خانه برگشت و مبلغی به خدّام خود بخشید. در ادامه اسباب و جواهراتی به قصر آوردند و معیرالممالک نیز هدایایی به ایشان تقدیم کرد.
در ادامه روز، جلالشاه تفنگی دو لول پیشکش کرد و عکاسباشی نیز آلبومی از عکسهای اسکندریه و مصر را به نمایش گذاشت. شب به تماشای آتشبازی پرداختند و مراسم به یادماندنی دیگری رقم زدند.در یک عصر، پس از تاخیر و ناکافی بودن غذا، اعضای خانواده به استراحت پرداختند. مادر عباسمیرزا تعدادی نارنگی و دو میوه توسرخ را به مهمانی فرستاده بود. یکی از آن توسرخها را که بسیار لذیذ و خوشرنگ بود، خوردم و طعم فوقالعادهای داشت که پیش از این تجربه نکرده بودم. همچنین به عباسمیرزا هدایایی نظیر نشان تصویر و خلعت تقدیم شد و برای مادر او نیز یک شال و انگشتر ارسال کردم.
در روز جاری، مشیرالدوله نیز با تقدیم خلعت، شمسه مرصع و انگشتری الماس مورد توجه قرار گرفت. وزارتهای عدلیه، وظایف و اوقاف نیز به او التفات کردند.
منبع: روزنامه خاطرات ناصرالدینشاه قاجار از ربیعالاول ۱۲۸۷ تا شوال ۱۲۸۸ ق به کوشش مجید عبدامین، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، چاپ اول، زمستان ۱۳۹۸، صص ۲۲۱-۲۱۹.
