در پاییز ۱۳۵۸ و در پی تشدید تنشهای میان ایران و ایالات متحده، ورود محمدرضا پهلوی، شاه پیشین ایران، به آمریکا برای درمان سرطان، به موضوعی بحرانی و حیاتی تبدیل شد. در شب ۳۰ مهر ۱۳۵۸، شاه در بیمارستان کرنل نیویورک بستری شد و تنها ۱۳ روز پس از آن، دانشجویان مسلمان پیرو خط امام، به نشانه اعتراض به حمایت آمریکا از وی، سفارت این کشور در تهران را تصرف کردند و کارکنان آن را به گروگان گرفتند. درخواست اصلی آنها بازگرداندن شاه برای محاکمه در ایران بود.
به دنبال این تحولات و فشارهای سیاسی، دولت آمریکا در تاریخ ۱۱ آذر ۱۳۵۸ شاه را از نیویورک به تگزاس منتقل کرد و در نهایت در ۲۴ آذر با همکاری واشینگتن، او را به پاناما فرستاد. کاخ سفید این اقدام را «انساندوستانه» تلقی کرد و امیدوار بود که خروج شاه به حل بحران گروگانها منجر شود.
شش روز پس از ورود شاه به پاناما، شورای انقلاب و دولت ایران طی دو یادداشت رسمی از مقامات پانامایی خواستند تا او را بازپس دهند. صادق قطبزاده، وزیر امور خارجه ایران، با اشاره به جنایات شاه، خواستار استرداد فوری وی بر اساس حقوق بینالملل شد و اعلام کرد که پناهندگی سیاسی شامل جنایات علیه بشریت نمیشود.
