در دیماه ۱۳۴۷، مجله «سپید و سیاه» به بررسی کارهای پری رشیدی، عکاس ۲۳ ساله، پرداخت. این عکاس که به حجاب خود پایبند بود، هرگز بدون چادر در محل کار یا مراسم عکاسی حضور نداشت. او در منزل خود واقع در خیابان شهباز تهران یک عکاسخانه تأسیس کرد که ورود مردان به آن ممنوع بود و به صورت تخصصی از بانوان عکاسی میکرد؛ انتخابی که در آن زمان کمسابقه بود.
رشیدی در گفتوگوی خود شرح میدهد که چطور از عکاسی در یک مجلس عروسی شروع کرد و به تدریج با آموزش حرفهای، یک تاریکخانه خانگی راهاندازی کرد و به مرجع خانوادههای مذهبی تهران تبدیل شد. تعهد او به حفظ حجاب باعث ایجاد اعتماد در بسیاری از زنانی شد که تمایلی به عکاسی در حضور مردان نداشتند.
این گزارش با بیان خاطراتی از حوادث و تعاملات در مجالس زنانه، تصویری جامع از نقش یک عکاس زن با حجاب در تهران دهه ۴۰ ارائه میدهد.
متن کامل این گفتوگو نیز در دسترس است.
