**مهاجران روس در تبعید به استقبال تهاجم نازیها رفتند**
به گزارش خبردونی، گروهی از مهاجران روس در تبعید، با وجود احساسات شدید ناسیونالیستی، به تهاجم آلمان نازی به کشورشان نه تنها خوشامد گفتند بلکه آن را فرصتی برای سرنگونی رژیم شوروی قلمداد کردند. این مهاجران امیدوار بودند که نازیها از آنها دعوت کنند تا در پیشروی به روسیه ملحق شوند، اما نازیها در عمل آنها را رد کرده و برخی را نیز دستگیر کردند.
اولگ بیدا، استاد تاریخ در دانشگاه ملبورن، پایاننامه دکترای خود را درباره اپوزیسیون شوروی در تبعید نوشته است. مهاجرانی که به شدت ناسیونالیست بودند، از تهاجم نظامی به عنوان دلیلی برای براندازی رژیم شوروی حمایت کردند. بیدا خاطرنشان میکند که با وجود عزم مهاجران روس برای جنگیدن در کنار نیروهای اشغالگر، آنها در طول بیست سال تبعید نتوانستند به یک طرح سیاسی برای آینده روسیه دست یابند و تنها تجربه نظامی خود را به ارث گذاشتند.
حزب نازی ترجیح میداد بر این مهاجران تسلط یابد و با آنها همکاری نکند. مهاجران همچنین از نظرات نژادپرستانه نازیها نسبت به خود آگاهی داشتند و میدانستند که به عنوان “مادون انسان” تلقی میشوند. با این حال، آنها امید داشتند که بتوانند همکاری مفیدی با حزب نازی داشته باشند.
بیدا اذعان دارد که این مهاجران تنها به جنگ ایدئولوژیک فکر نمیکردند بلکه در یادآوری گذشته خود نیز غرق بودند. آنها چهار واقعیت را همزمان تجربه میکردند: دوران رفاه امپراتوری روسیه، جنگ داخلی نخست علیه بلشویسم، بیست سال تبعید و اشغال نظامی روسیه توسط آلمان.
مهاجران نظامی با وجود قساوتهای آلمانیها در کرانههای شوروی، از تجدید نظر در همکاری با نازیها پرهیز کردند. بیدا توضیح میدهد که این مهاجران به دو گروه تقسیم میشدند؛ گروهی کاملاً همدل با آلمانیها و گروهی دیگر که به وضعیت رنجبار روستاییان اشغالی حس همدردی داشتند اما در نهایت، در سمت نازیها قرار داشتند.
اعتماد شهروندان شوروی به این مهاجران بیشتر از آلمانیها بود، اما بیدا معتقد است که گزارشهای موجود در شوروی تصویر پیچیدهتری از این اعتماد را نشان میدهد. همچنین، مهاجران روس از احیای دین در مناطق اشغالی خبر دادند، اما به کشتار یهودیان بیتوجه بودند و بسیاری از آنها نیز جزو یهودستیزان بودند و یهودیان را مقصر انقلاب اکتبر میدانستند.پس از پایان جنگ، مهاجران نظامی روسی به فکر ایجاد نقشی مستقل برای خود از اهداف نظامی آلمان افتادند. با اینکه جنایات آلمان پس از جنگ به طور گسترده محکوم شد، اما نقش اعضای «اتحادیه نظامی همگانی روسها» و دیگر مهاجران نظامی که جهت جنگ در کنار آلمانیها به سوی اتحاد جماهیر شوروی رفتند، در فضای جنگ سرد مورد توجه و تحلیل قرار نگرفت و این افراد به عنوان ضد بلشویک شناخته شدند.
بیست سال پیش از حمله آلمان به شوروی، این افراد با شکست سنگینی مواجه و از سرزمین خود رانده شدند و تقریباً همه چیز، به جز هویتشان را از دست دادند. با این حال، تراژدی جمعی این شکست توانست به حفظ هویت آنان به عنوان «روسهای سفید» کمک کند و تا سال ۱۹۴۱، آنها را به عنوان یک گروه اجتماعی نسبتا منسجم نگه دارد.
تهاجم آلمان به سرزمینهای روسیه به طور عمیق و ویرانگری تأثیر منفی بر روی این مردم گذاشت. مهاجران روسی با پیوستن به ارتش آلمان، مجدداً با شکست روبرو شدند. پس از این رویداد، آنها داستانهای زیادی از رنجهایی که در راه «آزادی روسیه» متحمل شده بودند، نقل کردند. اما با فوت این افراد، دیگر ملتی و بازماندهای نبود که میراث و رنج آنها را حفظ کند و به این ترتیب، یاد آنها به فراموشی سپرده شد.
منبع: صفحه اینستاگرامی دانشکده؛ چکیده پژوهشهای بهروز دانشگاهی.
