به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، محمد رسولی، پژوهشگر تاریخ و شاهنامهپژوه، در سخنانی به بررسی ابعاد فرهنگی نماد «شیر و خورشید» در تاریخ ایران پرداخت. وی بیان کرد که این نماد، با سابقهای چند صد ساله، به هیچ سلسله خاصی ارتباط ندارد و از دیرباز در فرهنگ ایرانی وجود داشته است.
رسولی اظهار داشت که خورشید در فرهنگ ایرانی نشانه زندگی و روشنی است و شیر نمادی از شجاعت و قدرت به حساب میآید. این دو مفهوم بهویژه در آثار ادبی مانند شاهنامه فردوسی به وضوح نمایان است.
وی همچنین به تفسیر این نماد در ادبیات عرفانی اشاره کرد و گفت که در اشعار مولانا، از تعبیر «شیر خدا» برای حضرت علی(ع) استفاده شده است. این نمایانگر بار معنوی و حماسی مفهوم شیر در فرهنگ ایرانی و شیعه است.
این پژوهشگر در ادامه به ارتباط این نماد با فرهنگ شیعه اشاره کرد و توضیح داد که در دوران پس از ورود اسلام به ایران، شیر به لقب «اسد» در معنای امام علی مرتبط گردید و به نشانهای ویژه در دین تبدیل شد. تعبیر «اسدالله الغالب» نیز نشاندهنده این اتصال معنایی است.
رسولی افزود که در دوران صفویه، این نشان به عنوان نمادی از هویت ایران در برابر امپراتوری عثمانی با هلال ماه، به کار گرفته شد و بکارگیری خورشید معناهای تازهای به آن بخشید.
وی تصریح کرد که این نماد تا حدی در سطح بینالمللی نیز به رسمیت شناخته شد و نهادهایی چون شیر و خورشید سرخ ایران در کنار صلیب سرخ جهانی قرار گرفتند.
به گفته رسولی، نگاه فقهی ملا احمد نراقی معتقد است که شیر نماد امام علی(ع) و خورشید نمایانگر نور اسلام است، که این تفسیر، ظرفیت وحدت مذهبی این نشان را تقویت میکند.
وی در پایان تأکید کرد که شیر و خورشید فراتر از یک نشان تاریخی، بخشی از حافظه فرهنگی ایرانیان است و میتواند به انسجام و وحدت ملی در خوانش فرهنگی کمک کند. این شاهنامهپژوه خاطرنشان کرد که حفظ ریشههای تاریخی چنین نمادهایی به معنای پاسداشت هویت ایران است.
